District 9 Resensie

Dit is duidelik dat die Suid-Afrikaanse filmbedryf se sukses nie stop by name soos Gavin Hood nie. Neill Blomkamp (29), gebore Suid Afrikaner, het pas ongekende sukses bereik as regisseur en mede-skrywer van District 9 – ‘n film oor vreemde wesens van ‘n onbekende wêreld wat bo-oor Johannesburg tot stilstand kom in ‘n ruimteskip. Anders as in meeste ander films met dié tema, is hierdie wesens nie ‘n onmiddelike bedreiging vir die mensdom nie, maar word gered en verplaas na ‘n plakkerskamp naby Johannesburg bekend as District 9.

Twintig jaar later is die plaaslike Suid-Afrikaners nie meer so vriendelik teenoor die “prawns” wat die stad dompel in misdaad en ander probleme nie. Die hulp van ‘n privaat multi-nasionale maatskappy word verkry om hulle te verskuif na ‘n nuwe kamp 200km buite Johannesburg. Wikus van der Merwe (Sharlto Copley) word besmet met ‘n vloeistof wat hom stadig maar seker transformeer in ‘n “prawn”. In ‘n poging om homself te red steek hy grense oor en die verhaal neem interessante draaie tot by ‘n oop einde. Van der Merwe is ‘n onverwagse held wat nie pas in die konvensionele prentjies van ‘n tipiese hoofkarakter nie.

Die film is geskiet in ‘n amper dokumentêre styl, waarin die kyker deur die oë van selfs sekuriteitskameras dele van die verhaal volg. Deurlopende kommentaar en naby-skote dra by tot ‘n naby ervaring wat die film eg en realisties laat voel. Blomkamp se jarelange studies in animasie en spesiale effekte is duidelik te bespeur in die briljante uitbeelding van die surrealistiese wesens en ander film effekte.

District 9 sinspeel op die bekende Distrik 6 uit die apartheid era. Beelde van militêre voertuie, traangas en lyne soos “One bullet, one prawn” herroep die herrinneringe van die Suid Afrikaanse verlede. Die waarskynlike ooreenkomste met die onlangse Xenofobia geweld is ook duidelik alhoewel die film reeds in verfilming was. Nogtans is die verhaal van vreemdelinge wat verstoot, vermoor, ontleed en verwerp word universeel en kon elders op die planeet ook afgespeel het.

Die uitbeelding van die huidige Suid-Afrikaanse landskap is realisties en gee die kyker insig in die lewe van inwoners in informele huisvestings.

Die film is nie vriendelike gesinsvermaak nie. Die konstante geweld en tonele van sigbare ligaamlike vervorming herrinner aan tonele uit Starship Troopers en The Fly.

District 9 is vir sy genre ‘n Suid-Afrikaanse meesterstuk wat jy kan gaan geniet as jy belangstel aan iets wat jou dalk die nag sal laat wakker lê!

Ons gee dit vier uit vyf sterre!

Laaste paar gedagtes

Gister en vandag was alles oor die Social Justice Movement. Ons het vergader en beginne praat en beplan. Baie dinge is nou duidelik. Vandag is Tromso soos die Kaap en Houtbaai of daai plekke. Baie mense, straatmarkte, lekker son, musiek – lekker atmosfeer. Ons ontspan van vanmiddag af ‘n bietjie. Gaan bietjie uit met die onder-burgemeester vanaand en more beginne ons pak, uitcheck, rondhang, vlieg, die hele nag stopover in Oslo (eish) en dan terug! Beginnne nou die huis mis en natuurlik die liefde!

Die onder-burgemeester is een van die mees impressive vroue wat ek nog ontmoet het. Gunnhild is seker in haar 50′s en het die week saam met ons tyd spandeer. Sy was self saam op die trips en het die hoetoubaan gedoen. Verder het sy vergaderings gelei en speeches gemaak. Maar haar karakter is so aansteeklik. Sy het ‘n geskiedenis in die politiek in Noorwee en is hoog op in die een party hier. Maar sy was vir jare die onder-leier van die grootste vakbond in die land met meer as 300000 lede. Sy het op internasionale vakbonde se direksies gedien en so gaan die lys aan. Sy is van die vakbond af gegooi op ‘n baie slegte manier vier jaar terug (op ‘n onwettige wyse) deur die opposisie leiers. Daarna het sy betrokke geraak weer in Tromso en is sommer gekies as die onder-burgemeester. Wat ‘n baie groot posisie hier is. Tromso het baie internasionale invloed en betrekkinge. En sy is die rede daarvoor. Wat my net so van haar beindruk is hoe sy opstaan uit enige challenge en hoe groot sy dink. Dit is ‘n voorreg om saam met so iemand tyd te spandeer.

Die titel van my vorige blog “nothingness” het ek nie eintlik oor geskryf nie. Ek maak dit een van my groot stilstaan punte vir hierdie trip. Dit verwys hoofsaaklik na die algemene indruk rondom veral die kinders hier. Een ding wat ek nou eers verstaan vir die eerste keer is wat post-christendom beteken. Wat ons in SA beskryf en oor dink as emerging en post-christendom, en selfs die amerikaanse idee daarvan is eintlik ‘n bluf teenoor wat dit werklik is. Dit het ek met goeie realiteit in soveel engagements hierdie week besef. Daar is GEEN begrip hier oor GOD, geloof, morele waardes of ‘n dieper emosionele of geestelike nadink oor die lewe nie. Nou klink dit soos plekke by ons. Ons is Christen-hoofstroom selfs al dink ons nie so nie. Wat ons oor praat in SA is nie naastenby die situasie van hierdie omgewing nie. Iemand in amerika en SA sal nog iets weet van waardes, liefde, miskien bietjie daaroor kan dink – hier is daar NIKS daarvan nie. Seks op 11 jaar is normaal. STI’s word met ‘n pil gesond gemaak. Daar is geen rede hoekom seks met meer en verskillende partners nie kan nie – op geen grond nie. God is ‘n onbekende konsep en so ook probleme. Alles hier werk. Alles hier is tegnologies so ver gevorder. Almal het geld. Alle sisteme is effektief. En waar daar krisisse is, sal die staat dit oplos en daarvoor betaal – selfs babas. Daar is geen rede om hard te werk nie. Daar is geen rede om te bekommer oor die toekoms nie. Alles is goed. Alles is in plek. Hierdie is die UN se ultimate land in die wereld om in te woon. En jy kan sien hoekom. 

En ek sal nooit nie – want nou het ek gesien hoe lyk dit wanneer individualisme, kapitalisme, materialisme en tegnologie (die modernistiese droom van die perfekte wetenskap) tot sy volle potensiaal ontwikkel word. Dan is God en ander nie meer nodig nie. Afhanklikheid en waardes is vreemd. Die self, die intellek, die teoretiese en ‘n rasionele tegniese benadering tot alles is die antwoord. En in die proses het hulle een van die hoogste tiener selfmoord syfers van almal. Want dit raak sekerlik baie alleen hier as alles werk en daar geen probleme is nie. Dit is ‘n skokkende ervaring as ‘n jongmens nie enigsins kan insien dat daar iets groter is as homself nie. En die kerk hier is weg. Die een onnie se vir my “the church has failed us”. 

So ek gaan huis toe na probleme, afhanklikheid en krisisse – ek kan nie wag nie. Want daar is die Here nodig en ander! En daar is ubuntu sterkter as die individualisme.

Norwegian Chronicles – nothingness

Ek was so besig die afgelope paar dae, ek kon nie by skryf uitkom nie…en dit is sleg want ek besef net as ek nie skryf nie gaan ek alles vergeet wat gebeur hier. 

Woensdag het ons saam met die Tromso Youth Council die dag spandeer noord van hier (en dit is nogals snaaks…want ons is reeds redelik noord!). En ek het losweg die mooiste natuurskoon gesien in my lewe. Water en oseaan en berge met wit sneeu en groen valleie. Ons het die noordste hoetoubaan gedoen (en ek moes alweer op hoe goed loop en afspring!) maar dit was lekker. En daarvandaan is ons uit op die Arctic see met ‘n vissersboot om bietjie dit te beleef. Na dit is ons inderhaas terug om te gaan sing saam met ‘n koor in die arctic chathedral (beautiful) vir Mandeladag en ‘n konsert wat geld insamel vir ‘n AIDS Orphanage. Ons kan nie eintlik sing nie – maar ons het ok gedoen. Ek kon darem bietjie die nice vollengte vleuel bespeel. Daarna het die onder-burgemeester ons uitgevat vir ete (200Krono se hoofgereg – so R260….). 

Donderdag was ‘n lang dag. Ons moes skole gaan besoek. Ek en Jerome is na ‘n skool toe waar ons oor SA moes praat. Ons was reg vir apartheid en so bietjie kultuur en toekoms…Maar ons moes die eerste klas van 90min oor gesondheid aanvat en toe die tweede oor voedsel sekuriteit…maar dit draai toe alles uit op sexed! En wat ‘n ding om oor te dink. Skryf later daaroor. Van daar is ons darem terug en kon luister na die TVIBIT projek met GAZA wat net so interessant is. Dit voel of die wereld hier jou speelgrond van moontlikhede bied. Na dit ‘n slapie en toe na MANDELANIGHT. Eers Elrico se baie goeie lesing vir ‘n gehoor oor HIV en die nuwe strategie wat volgende week gelaunch word. En daarna die konsert. Tussen in ontmoet ons toe darem ‘n Christen!! yeah! En gesels diep stories oor ons belewenisse met HIV. Die konsert het ‘n SA band ingehad en Senegal manne. Maar die hoogtepunt was die informele gesels met ons ambassadeur Beryl Sisulu – wat ‘n great vrou! Daarna het ons maar die geld uitgehaal vir ‘n MACK (Bier) en teen 1uur was ons weer so vrek honger toe eet ons maar ‘n polsefest (hotdog) en ‘n calzone! 

Dit is in kort die verloop van dinge. Maar dit is nie die helfte van wat ek oor dink nie. Ek moet hol – so ek gaan maar eers later daaroor kan skryf. Ek wil stop by:

Nothingness! Die kinders en mense hier se post-christendom

Ons idees oor goed in SA

Ek as ‘n Suid-Afrikaner

Die onder-burgemeester se storie

Kan ek dieselfde aangaan as ek terug is?

Vrede!

Norwegian Chronicles – paradoxes and liminalities

Vandag was ‘n dag waar ek regtig ‘true’ is aan my blog se titel – die gevoel van liminaliteit aan die een kant en soveel paradokse wat deur my gedagtes gegaan het om oor te dink. Ek weet nie of enige iemand anders dit so beleef nie – maar ek het verseker baie om oor te reflekteer.

Ons het vandag die Universiteit van Tromso gaan besoek om veral by die CENTRE FOR PEACE STUDIES te gaan gesprekke voer met studente, admin en die groot man Prof Ole Meas. Min mense sal verstaan hoe significant die besoek is. Prof Meas is die voorsitter van die Nobel Vredesprys vir jare. Hy het onlangs die titel oorgegee, maar is die man agter die prys aan Tutu, de Klerk, Madiba, Dalai Lama en en en. En is almal van hulle se persoonlike vriend. En as jy bietjie gaan oplees oor die geskiedenis en die man Ole, sal jy verstaan dat dit ‘n voorreg is om tyd te kan spandeer in ‘n meester se teenwoordigheid. Dit was vandag my tweede keer en weer eens ‘n voorreg. Hy is self ‘n oud-rektor, oud-dekaan van die mediese fakulteit, ‘n hart sjirurg van formaat en so gaan die lys aan – Luteraan, Christen en die stigter van die (een van min in die wereld) Centre for Peace studies. Die man het self in Kaapstad die profound statement gemaak – “we teach people how to make war in this world, but who teaches them to make peace?” En dit is die rede agter die stigting van die sentrum (met die filosofie dat in baie vredesstudies oorlog en konflik gesien word as deel van normale siklusse, maar dat hierdie sentrum fokus op “non-violent” approaches to peace.) Studente (half Noorweens en half internasionaal) kan ‘n 2jaar Meesters hier doen. Vandag was van hulle in ons gesprek. Iemand van Chad, iemand van Noorwee, iemand van Sierra Leone en iemand van Siberie? (dink ek). 

So – hier is ek en ons (deel van die afvaardiging van SA) op ‘n amptelike mission van die regering. Maar ons is eintlik almal van verskillende organisasies ens. Meer ‘n siviele groep uit jeugkringe, saamgebring deur die kommisaris van die presidensie op jeugsake. En hy het vanaand geland. So ek het die heeltyd gevoel ons is in ‘n gesprek namens ons land, maar ons het eintlik nie ‘n clue nie. En tog is ons hier. Paradoks. En ons gesels hoog! Lande se samewerking!

So ek het gedink ek moet ‘n paar stoppe maak in die gesprek – ‘n paar stilstaan plekke om die refleksie hierop vir myself net te clarify:

Identiteit

Iemand vra toe oor ons diversiteit (wat hier nie so voor die handliggend is in die homogene noorwee nie) en oor hoe ons rasse ens handle. Ek antwoord. Maar picture net gou die groep. Wit, swart, bruin van verskillende kontekste en ek onseker oor hoe ek dit antwoord. Want – perspektiewe en kontekste is mos ons kos! Akademies is ek so geleer, ‘n ernstige gelowige in postmoderne oop narratiewe en ‘n Suid-afrikaner! So om dit te antwoord is ‘n lekke komplekse enekie. Want wat dink Lerato of Virgil of Leonie of Teodor oor wat ek vir die Noorweers namens die land antwoord ?(of doen ek regtig dit namens die land of ten minste die groep?). Jy lees hierdie en dink dit is mos nou gewone goed vir ons. Kom oor dit! Maar is dit regtig? Want ons is wie ons is. Lerato vertel toe later in die gesprek van hoe SA nie meer ‘daar’ is nie (verlede), maar nog nie ‘daar’ is nie (toekoms)….liminaliteit. So hoe defnieer jy jou eie identiteit kollektief teenoor ‘n ander land as jyself in liminaliteit leef met komplekse kontekste. Want ek wil dit so graag kollektief doen as deel van hierdie SA afvaardiging – maar ek sit in kontekste waar wit Suid-afrikaners dink die land is net wit en ryk. Waar die regering beskryf word met woorde wat ek nie wil noem en rassisties verby. En hulle (ons groep) sit weer ook in ander kontekste. Dit is ons realiteit. ‘n paradoks. Die groep het tot laat vanaand gesit en kuier en praat. En die goed is op die tafel. Ten minste om terwyl ons hier is nog daaroor lekker te kan gesels.

Vrede

Wat my ernstig tref hier is die konsep – vrede! Wanneer laas het oor Vrede gepreek? Wanneer laas het die kerk oor vrede en konflikhantering gedink. Want ek luister na ons wereld – Sierra Leone se post-TRC proses – en die vrou se: “I have studied the process of the Truth and Reconciliation Commission in Sierra leone and come to the conclusion that everything is finished, but the wounds are not healed”. Die ou van CHAD vertel oor sy studies. En hy kannie oor die ding kom dat hy die president haat nie – want hy is ‘n diktator! En hy laat ons besef – julle praat hierdie goed oor rekonsiliasie en dialoog – want julle het ‘n demokrasie. Ons kan nie praat nie. Hy is byvoorbeeld gearresteer oor sy navorsing of vrae of iets. En ‘n profound ding word in die groep gese: “Dialoque is the best and first option for peace and conflict resolution but it will never be sustainable unless ALL the parties are at the table” (En dit was interessant – wand die CHAD ou moes erken die regering het hy probeer vermy in sy navorsing) En die tweede profound ding was “without justice first there cannot be peace”. 

Ek gaan nie jok nie – maar ek het (alhoewel ek so gatvol is daarvoor en niemand eintlik behalwe ons onsself daaraan steur nie – het die paar opmerkings oor vrede my laat dink aan kerkhereniging se struggles…) En dit het my weer laat dink aan vrede en hoe ons vredemakers is – waar is die kerk met vrede? christenne met vrede? ons reik ons uit vir die dood maar wat help dit? Take it up a notch – werklike vredemakers! Geseend is die vredemakers….!  - Jesus. Dink net as ons kan vredemakers word. Dink net as ons mense kan oplei hoe om vrede te maak….

Teologie

Ek het iewers so tussen deur gehoor dat daar wel Teologie gestudeer word by die universiteit maar ek kan verkeerd wees. Die onder burgemeester (wat ‘n belangrike persoon in hierdie samelewing is) het ons rondgevat en so iets gese. Maar sy het ook gese – 5% van die land gaan kerk toe. Niemand hier is meer enigsins gepla oor Christenskap nie. Almal sal met jou ‘n goeie intellektuele gesprek kan voer – maar kerk is hier min van. Die kerke is museums in die stad. Ons was vanaand by die hoof een – die Arctic Cathedral – (die stad se ikoon) om te oefen vir ons Mandela Night Woensdagaand (en ek gaan ons onsingbare groepie begelei! Jattas en Leon – ek maak julle trots as die choir conductor ook somme!). Maar die kerk staan leeg basies. Prof Meas gaan nog soontoe. 

Maar in dit alles was dit eintlik so vreemd vandag – want die teoloe in die groep lewer ‘n baie goeie bydrae. Ek was so trots op Teodor en Ryno (klink soos ‘n mentor!) wat brilliant vrae vra en dink! En waar het hulle dit geleer? By Teologie. Maar hier is nie. Want God is uit dit uit! – die vredesbesigheid!

So eintlik is hierdie blog iets wat ek nog vir lank aan kan skryf….maar moes net iewers begin.

More gaan ons uit saam met die Youth Council van Tromso – en die aand – Madiba se konsert!

Vrede!

Norwegian Chronicles

Ons is in Noorwee! Tromso om presies te wees. As jy wil weet hoe hoog dit op is in die wereld – google dit en dan kyk jy van die noordpool se perspektief af na die Arctic sirkel – and you will get the picture. Die son skyn tans 24uur ‘n dag. Ons bly in die Skansen Hotelkie in die hoofstraat. Seemeeu hoor ‘n mens heeltyd. Die diet is vis. En brood. Alles is vrek duur vir ‘n Suid-Afrikaner so ons lewe maar spaarsamig.

Ons het gister hier aangekom as deel van ‘n groep van SA se National Youth Commission, wat ons die “KE MOYA” banier hier in ‘n partnership is met die Tromso munisipaliteit. (En munisipaliteit is hier ‘n helemaal ander ballgame as by ons). Van ons groep woon tans die NUFF festival by http://www.nuff.no/ en ander van ons is hier om in dialoog te tree met die munisipaliteit oor jeugsake oor die kontinente – soort van ‘n NORTH-SOUTH adventure.

Sover was ons maar bietjie rustiger as die NUFF (noef in afr) manne en dames wat ernstig shortfilms produce.

Vandag het ons bietjie die onder-burgemeester en staff ontmoet oor ‘n inleidende presentation op TVIBIT (die plaaslike jeugsentrum hier waar als happen. (TVIBIT is ‘n noorweense uitdrukking in die game wat ons as ‘touchers’ ken. As niemand vir ‘n tyd aan jou mag raak nie dan is jy touchless, vry, in jou eie space – TVIBIT). Anycase die konsep is fasinererd. Die hele idee van die plek (wat ‘n fisiese gebou in die middestad is) is om jongmense te help om hulle self te ontgin en vir hulle ‘n platform te gee om te ekspirimenteer met verskillende stuff. So jy stap daarin. Daar is kantore, filmstudio, musiekstudio, spasie, fone en die internet. Jy kry accesscard. Jy se jy wil projek begin – se nou maar ‘n lekker konsert reel van jou beste band – en TVIBIT fasiliteer jou om dit te doen. Befondsing. Infrastruktuur. Help. Opleiding. Netwerke. Name it! En die projek word aangebief onder TVIBIT se naam. Wat nou al ‘n reputasie hier opgebou het. En die jongmense dictate eintlik die hele storie. Die agenda is hulle sin. En in die ervaringsleer proses – leer almal.

Ek, Ryno en Teodor het die nommer 40 bus gevat vandag en die eiland (ons is op ‘n eiland tussen wit gesneeude berge) en gedebrief oor ‘n paar van hierdie stuff. Youth owned. Youth driven. In die ware sin van die woord. Nogals postmoderne, bevrydende benadering.

En die kerk het niks daarmee te doen nie. Kerk is bietjie van ‘n foreign concept hier by the way. Religion gaan nie so goed af nie. Maar ons wonder nogals of dit nie baie meer complicated sou wees as die Christene en almal se agendas betrokke was nie. Dit is straight forward.

Maar een ding om te reflekteer oor is die massiewe groot gaping tussen hierdie kultuur en ons sin. Hier is alles. Vervoer. Geld. Ondersteuning. ‘n Werkende munisipaliteit. Mense. Personeel. Niemand steel niks! Niemand misbruik die fone! Almal wil! Of ten minste die wat kom wil. En die boundaries hier tussen mense is soveel minder as by ons. 

Die ander ding wat my hier tref is hoe eenvoudig rustiger almal voorkom. Niemand jaag nie. Niemand sukkel nie. Almal draf en geniet die somer (die hele nag deur vir die rekord). Hulle trek lekker informeel aan. Bly rustig. Het tyd.

Man! Wat gaan aan in ons gejaagde wereld. En ons dink Afrika is soveel stadiger. Maar ons lewenspas is darem terrible as jy daaroor dink. Maar ten minste is ons kos cheaper en ons bier bekostigbaar. Hier is alles duur. 

Tyd om te dink en tyd om te reflekteer. Weird wat hierdie trips aan ‘n mens doen. Ek ontdek weer myself en kry tyd om te blog.

Ek kyk nou eers weer na my blog vir ‘n lang tyd en sien wie almal wat skryf. 

Volg my op twitter – as jy nog nie die fenomeen ontdek het nie – www.twitter.com. En lees die TIME artikel daaroor in hierdie TIME>dan sal jy verstaan.

Ek onthou toe my pa oorsee gegaan het toe ek klein was….Ek het altyd uitgesien as hy terugkom want hy’t altyd iets gebring wat vreemd, vars, weird of anders was as van ons land. Nou loop ek hier en ek dink – global village! Alles is orals bekend. Brands verskil en hier en daar ‘n ou stroopwafeltjie of so. Maar dit is nie vreemd nie. Nuus is orals. Internet maak alles naby. Die surreal wereld waarin ons is – ek is duisende kilometers om die wereld en SKYPE lewendig en verniet met kamera en al met haar! What a world we live in. Ek wonder wat doen dit aan ons? Alles kleiner.

Maar ek mis dit – want ek kan my emails sien as ek wil. Dan voel dit net – jy kan nie wegkom nie! Al hoe jy wegkom is binne in jouself!

2009

Die nuwe jaar het ‘n opgewondenheid aan hom wat nogals verfrissend is. Weet nie hoekom nie, is net so. Ek het die jaar begin met ‘n nuwe Iphone in my lewe, en as jy enigsins ‘n gadget persoon is sal jy jouself verwonder oor die tegnologie van hierdie klein instrument.

Behalwe vir die ietwat materialistiese begin, is ek veral excited oor die jaar as ‘n geestelike gebeurtenis. Het so gevoel daaroor. My voorneme is dissiplines op verskillende vlakke… Hoop dit hou!

Die grootste vraag is seke wat hierdie jaar met en in ons land gaan gebeur…hopelik sien ons magsdeling en ‘n beter demokrasie.

Mag jouneb jou verras!

kritiese geloof

Ek soek woorde in my kop om te besluit hoe om te dink oor jonk live se reelings….aan die een kant worry ek my dood daar gaan nie genoeg mense wees nie….ander die ander kant dink ek ‘Here ek moet mos geloof he’….so hoe kry ‘n mens woorde om te beskryf hoe dit voel. aan die een kan wil jy ek nie skort aan blinde vertroue nie….aan die kant wil ek nie onrealities wees nie….i dont know…..ek dink krities gelowig is my ding.

dat dit nodig is….ek dink so…hierdie event…vir jongmense…..vir die ng kerk….vir almal wat dit reel….of mense dit vang? of mense dit glo? of mense dit deel? 

sal moet sien…

mag my kollegas ten minste verby die kerkpolitics en die egos kyk na die groter prentjie

BEING Church

We are standing on the stage of the Germiston city hall. Hundreds of refugees are sitting hopelessly around. Children and babies are sitting on their mother’s laps, people are tired and a few volunteers and government officials are trying to organize something out of the chaos. A lot of organizations, offices and people drops off supplies (very random supplies I might add!). And everything is placed on the stage in no particular order. So, when we arrived (a few young people from Pretoria), we start to pack clothes and food into different heaps. Basically we were just trying to sort some stuff out for them. And while I am standing there in the semi-dark Friday late afternoon, I think to myself: “Where is the rest of the church?”. And I don’t mean the institution (who was very busy thinking and making decisions about it). I was talking about the church, us, brothers and sisters – trained up to be the hands and feet! The Revolutionaries (as Barna calls them). The believers. The faithful. Where were they? 

You see it is easy to DO church! We drop of the blankets, the food and the cheque at the offices of the church. Then you have done your part of DOING church. But there where people needs love, needs to tell someone there children are gone, their husband has been killed or all they have has been stolen – there we are too afraid to go. And the irony is that when you ask the church where they are, they are busy in that week DOING meetings, DOING training, DOING worship, DOING Biblestudy, DOING events…. (What for? I wondered to myself). 

I am the last one to judge. I am seriously into DOING church myself. But after this experience, after reading Paul some more, after looking at Jesus – I realized again we need to BE church. And there is a serious difference. When you start BEING church, you are driven by the passion of understanding the mystery of Christ’s love. You are excited about BEING there where Jesus would have been. You take the money. You don’t just drop it off. You put the blanket around her body, sit next to her and listen. You pick him up, put the bottle in his mouth and give his mom a time to rest. 

I can’t help but ask myself – what are we busy DOING to ourselves

Faith in yourself

The first time I listened to Rob Bell’s explanation of Peter’s experience on the sea, trying to walk towards Jesus, it really meant a lot to me. He said that we always think it is a narrative about not believing in Jesus. But maybe it is actually a narrative of not believing in yourself.

This has really been on my heart the past few weeks. I see so many young people that has the potential to do great things for the Kingdom. I see young people, who could change so many things in our country, if only they would believe in themselves. If only they could believe in their God-given passions and abilities. And the sad thing is that I think they can. But the system we all live in, with it’s very specific requirements for the general idea of success in life, keeps us from believing in literally the impossible. The idea that you have to earn a lot of money, have a degree, have a certain kind of lifestyle etc. to be successful. You believe that there is no way of living your God-given calling and be okay in terms of finances, future and security. 

So if God believes in you, what does He believe about you? Does He believe you could live His calling for you and not be successful? Does He believe you could change, renew and bring live without having the finances, future and security that would enable you to keep on living for Him? Or does He believe you could? You could be successful in ways you can’t imagine?

May you have the same faith in yourself as God has in you!

Nuutste Seepkis post

Ek is jammer oor jou ouma, Fourie. Ek dink ons se dit te min vir mekaar. So asof geweld en dood so deel geraak het van ons lewens, dat dit amper normaal geword het. ‘n Getraumatiseerde samelewing. Gedrewe deur vrees. Maar ook gedrewe deur die eeue oue wortel van sonde – die soeke na power.

Anriette se stories (waarvan ek deel was) het my baie dinge laat besef. Dit het my laat besef daar is ‘n leierskapskrisis groter as wat ons besef in ons land, in ons regering en in ons kerk. Die Xeno goed het my laat besef hoe groot die potensiaal is dat ons “bubble” werelde waarin ons wegkruip dalk een van dae gekonfronteer kan word met ‘n SA wat ons nie gewoond is nie. En daar is vrees! En daar is haat! En daar is die soeke na mag! Mag oor buitelanders, mag oor armes, mag oor die “ander”! En waar is die leiers? Waar is die kerk?

Ons staan op die verhoog van die Germiston stadsaal en probeer iets organiseer tussen deur al die chaos van skenkings wat rond le. En ek dink: “Waar is die res van die kerk?”. Dit voel vir my ons hou selgroepe, ons hou Bybelstudie, ons lei mense op, ons prys die Here op Sondae, ons hoor preke….vir die dag wat ons die Koninkryk van God kan laat kom. En nou is die dag hier! En waar is die kerk? “Nee sorrie, ons hou eers vergadering daaroor om te besluit wat om te doen!”, “Nee sorrie, ons is baie besig by ons gemeente vanaand!”, “Nee sorrie, ons kamp!”. Wat ‘n ontnugtering. Die goed is mos belangrik! Ek stem. Belangrik om ons te equip om die hande en voete van die Koninkryk te wees. Great! So hier is dit nou jou kans! Maar nee, niemand het ons genooi nie! 

Ons lewe in frightening tye as die kerk te besig is met haarself om in ‘n moerse krisis soos ‘n mini-oorlog in Gauteng ‘n verskil te gaan maak! Met apologie aan die broers en susters wat wel het, en wel ‘n verskil gemaak het en bygedra het, en steeds doen….I salute you!

Die “ons”, die “kerk” is jy. Jy wat hierdie lees. Jy wat nie ‘n uitnodiging nodig het om te gaan nie. Jy wat VREESLOOS lewe! Jy wat verstaan, daar is niemand anders wat gaan kom om die gemors uit te vee nie! 

Geweld, Xeno, Zimbabwe, die gebrek aan leierskap, die blerrie duur diesel, die rentekoerse, die vrees, die power struggle….hier kom ONS! Ons…die kerk….nie die gebou nie…die kinders…hier kom ONS!